ฉันกับโปรแกรม Vocaloid

posted on 21 Oct 2011 10:01 by tarurotte in Diary
みんなさま ご気元よ Cool
 
ก่อนจะพิมพ์อัพบล๊อกก็คิดเรียบเรียงอยู่หลายรอบเหมือนกัน ไม่รู้ฉันเคยเล่าไปก่อนหน้านี้แล้วหรือยังนะ แต่ก็คงมีแทรกๆอยู่ในแต่ละเอนทรี่บ้างนั่นแหละ เป็นเรื่องที่ฉันอยากเล่าให้เพื่อนๆที่ติดตามอ่านบล๊อกของฉันฟัง เพราะเรื่องนี้พอนึกถึงแล้วก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่มีความสุข แล้วก็แปลกใจเล็กๆได้ทุกครั้งที่ฉันนึกถึงเลยละ
 
คงมีแต่ตัวหนังสือนะ เพราะกว่าจะอัพรูปได้แต่ละรูปด้วยอินเตอร์เน็ตที่ความเร็วจำกัดมากๆในยุคสมัยนี้มันลำบาก อย่างน้อยๆกว่าจะโหลดหน้าเว็บฝากรูปจัดการรูปขึ้นมาได้ก็ลิ้นห้อยพอสมควรแหละ มีแต่ Flash มั่ง User Interface ที่ซับซ้อนใช้ปริมาณข้อมูลส่งผ่านมากๆเหมาะกับเน็ต 6Mbps จะให้ใช้เน็ต 256 Kbps มันก็ไม่ไหวแล้วอะนะ
 
ฉันเนี่ย มารู้เรื่องราวเกี่ยวกับดนตรี จนกระทั่งถึงมาพอจะเล่นดนตรีเป็นกับเขาบ้างได้ยังไงนะ?
 
นึกๆไปก็อดสงสัยตัวเองไม่ได้ว่าคนอย่างฉันเนี่ยนะ จะมาเล่นดนตรีเป็นได้ด้วย ไม่เคยมีใครสนับสนุน แถมที่บ้านก็สอนว่าพวกเล่นดนตรีเป็นพวกเร่ร่อน เต้นกินรำกิน อย่าไปยุ่งด้วย
 
เดิมทีฉันไม่ได้รู้เรื่อง ไม่ได้สนใจดนตรีหรอก สมัยประถมถึงมัธยมต้น วิชาดนตรีเป็นวิชาที่ฉันไม่ค่อยจะตั้งใจเรียนเลยด้วยซ้ำ เพราะ
     1. บรรทัดห้าเส้นอะไร โน๊ตตัวขาวตัวดำ เขบ็ดหนึ่งชั้นสองชั้นอะไร ไม่รู้เรื่อง! ครูดนตรีสอนอะไรก็ไม่รู้ แถมพูดแค่นิดเดียว พอชั่วโมงเรียนครั้งต่อไปก็สอนรำไทยซะแล้ว อะไรกัน เนื้อหาของคราวที่แล้วยังไม่ทันจะรู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย คราวนี้เอาอะไรที่น่าอับอายประชาชีมาสอน แถมบังคับให้ออกมาจีบ ตั้งวง เดินเคาะเท้าเป็นวงกลมหน้าห้องอีก Frown บรรทัดห้าเส้นคราวที่แล้วละเว้ยเฮ้ย! ไปไหนแล้ว แล้วไอ้โน๊ตตัวกลมตัวขาวตัวดำหมายความว่าไงล่ะเว้ยเฮ้ย ลิ่มสีดำบนลิ่มเปียโนบนเครื่องดนตรีเมโลเดียนที่บังคับให้ซื้อมาเป็นอุปกรณ์การเรียนมันเอาไว้ใช้ทำอะไรละเว้ยเฮ้ย! สิ่งเหล่านี้ไม่ได้รับคำตอบ ที่ได้รับคำตอบคือ รำไทย ตั้งวง จีบ เพลงลาวดวงเดือน เพลงบุษบาเสี่ยงเทียน Work!
     2. ฉันเป็นพวกไม่กล้าแสดงออก ไม่กล้าออกมากระโดดโลดเต้นต่อหน้าคนมากๆ มันเด่นเกิน พองานโรงเรียน วิชาดนตรีเขาก็จะมีประกวดร้องเพลง (เพลงไทยเดิมทั้งหลายแหล่นั่นแหละ จะมีเพลงป๊อปเพลงร๊อคเป็นบางโอกาส แต่ไม่มากเท่าเพลงที่สอนในชั่วโมงดนตรีนาฏศิลป์หรอก) ซึ่งฉันไม่สมัคร แล้วก็ไม่มีใครทาบทามให้สมัครด้วย ขนาดในชั่วโมงยังไม่ร้อง แล้วนอกชั่วโมงจะไปร้องได้ยังไงจริงมะ
 
พอขึ้นมัธยมปลายก็ไม่มีวิชาดนตรีแล้ว ตั้งหน้าตั้งตาเรียนเพื่อสอบเอนทรานซ์ให้ติดอย่างเดียว For the glory of our school ! จนมหาวิทยาลัยก็เรียนด้านวิทยาศาสตร์ แล้วหลังจากนั้นก็ไม่มีดนตรีเข้ามาในชีวิตเลย สิ่งที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียวคือ เพลง Opening, Ending Theme ของการ์ตูนอนิเมชั่นที่ยังประทับใจแล้วก็หัดร้องตามอยู่ ที่ร้องก็คือร้องแบบไม่ได้รู้ทฤษฎีของดนตรีอะไรเลยนะ คิดอย่างเดียวว่าพยายามร้องให้เหมือนต้นฉบับ โทนเสียง ความสูงต่ำ วรรคตอน คล้ายต้นฉบับที่สุดเท่าที่จะทำได้ เป็นพอ
 
จนกระทั่งได้รู้จักงานการ์ตูนที่มีบรรดาผู้ชื่นชอบการ์ตูนทั้งหลายแต่งตัวเลียนแบบการ์ตูนหรือที่เรียกว่า Cosplay ไปเดินไปโพสท่าถ่ายรูปเป็นสีสันของงานนั่นแหละ แล้วก็งานหนึ่ง จัดที่เซ็นทรัลเวิลด์ประมาณเดือนพฤศจิกายน หรือธันวาคมปี 2008 ก็ได้เจอเพื่อนคนหนึ่งของฉันที่รู้จักกันจากงานการ์ตูนแต่งชุดคอสเพลย์เป็นผู้หญิงสาวผมสีเขียวยาวๆไว้ผมแกละทวินเทล ใส่เสื้อแขนกุดสีเทา กระโปรงสั้นสีดำ ใส่ถุงเท้าสีดำสูงถึงครึ่งต้นขา แล้วก็ใส่ปลอกแขนสีดำบนปลอกแขนมีสติ๊กเกอร์ขนาดเล็กๆแปะเรียงๆกันสีต่างๆคล้ายๆกับไฟ LED ของ Equalizer ของเครื่องเสียง ฉันก็เลยถามว่า นี่แต่งเป็นตัวการ์ตูนจากเรื่องอะไรน่ะ? เขาก็ตอบว่า(ใช้สรรพนามว่าเขา แต่คนนี้เป็นผู้หญิงนะ ฉันไม่ชอบเรียกใครว่า เธอ เดี๋ยวไม่ซึนเดเระ) ไม่ใช่ตัวการ์ตูน แต่เป็นตัวมาสคอตของโปรแกรมออกเสียงของคอมพิวเตอร์ น่ารักดีใช่ไหมละ เขาชอบตัวมาสคอตตัวนี้มากเลยละ ฉันก็เลยตอบว่า อืม ก็น่ารักดี แล้วโปรแกรมที่ว่านี่เป็นยังไงเหรอ เขาก็บอกว่าเขาก็ไม่ค่อยรู้ละเอียดหรอก รู้แต่ว่าเป็นโปรแกรมออกเสียงของคอมพิวเตอร์ชื่อโปรแกรม Vocaloid
 
miku vocaloid
รูปของสาวคนที่ว่า Vocaloid 2 CV01 Hatsune Miku by KEI & Crypton Future Media INC.
 
เอาละ งั้นก็ลองหาดูในอินเตอร์เน็ตละกัน อิมเมจของโปรแกรมนี้ที่ฉันคิดตอนนั้นก็คงเป็นโปรแกรมเสียงสำเร็จรูปแบบเสียง Voice Notice ตามลิฟต์ หรือเสียงเรียกคิวตามเคาน์เตอร์จ่ายตังค์ แบบ "First Floor - Going up!" "Fifth Floor - Going down!" หรือ "เชิญหมายเลข สิบ สี่ ที่ช่อง สี่ ค่ะ" อะไรทำนองนี้ละมั๊ง
 
ผลการค้นหา โปรแกรมนี้เป็นโปรแกรม Sampling เสียงร้องเพลงของคน โดยบริษัทยามาฮ่า เป็นผู้พัฒนาขึ้นมา ผิดคาดแฮะ ในเมื่อเป็นโปรแกรมสร้างเสียงร้องเพลง ประกอบกับฉันบ้าคลั่งยี่ห้อยามาฮ่าเป็นทุน(แต่ไม่ได้บ้ามอเตอร์ไซค์ ฟีโน่ นะ พอดีไม่ใช่แว๊นซ์ แล้วก็ขับขี่ยานพาหนะอะไรไม่เป็นเลยด้วย) ก็เลยยิ่งอยากรู้เข้าไปอีกว่าโปรแกรมนี้มันคืออะไร ทำงานยังไง แล้วจะได้ผลลัพธ์อะไรออกมากันนะ
 
ว่าแล้วก็ไปหามาจนได้ (ส่วนหามายังไง อย่ารู้เลย Foot in mouth) หลังจาก Install เปิดโปรแกรมดูเรียบร้อย เอ หน้าตาคล้ายๆกับ Cakewalk Pro Audio ที่สมัยก่อนทั่นอาจารย์เพื่อนฉันเคยเอามาให้เล่นเลยนี่หว่า(ทั่นอาจารย์อยากให้ฉันเล่นดนตรีตั้งนานแล้ว แต่ฉันไม่มีแรงบันดาลใจ ประกอบกับอคติส่วนตัวข้างต้น ที่ผ่านมาเลยยุไม่ขึ้นซักที) เห็นหน้าค่าตาตอนต้นก็พอจะรู้คร่าวๆละว่าถ้าเอาเมาส์ไปกดที่ลิ่มเปียโน โรล ข้างซ้ายแล้วมันจะเกิดเสียง ลองกดดู แล้วก็มีเสียงผู้หญิงสาวร้อง "あ(อา)----" ออกมาจากลำโพง อ้อ อย่างนี้นี่เอง แล้วตารางด้านขวานี่ ถ้าเราเขียนเส้นลิ่มลงไปบนตารางตามช่องโน๊ตนี่ โปรแกรมมันก็จะเปลี่ยนเสียงไปตามโน๊ตนั้นสินะ เข้าใจละ งั้นก็ ลองดูเลยละกัน เล่นทั้งๆที่ไม่เป็นอย่างนี้แหละ ไม่ได้ปรับอะไรทั้งนั้น เปิดโปรแกรมวินแอมป์เล่นเพลงแล้วค่อยๆแกะเสียงร้อง เทียบกับเสียงของโวคัลลอยด์แล้ววางลิ่มเลย
 
ระหว่างนั้นก็ใช้เวลาหลายวัน เดือนกว่าได้มั๊งกับการทำความรู้จักกับโปรแกรมดนตรี ก็คุยกับทั่นอาจารย์ว่าฉันเอาโปรแกรมโวคัลลอยด์มาเล่นนะ ทั่นอาจารย์ก็เลยได้ที(รอมานานละ ในที่สุดก็สบโอกาสที่จะลากเข้ามาในโลกของดนตรีซักที) ก็สอนฉันเป็นบทเรียนเริ่มต้นว่า เพลงเนี่ย มันมีสิ่งที่เรียกว่า "จังหวะ" ควบคุมอยู่นะ สำหรับคนที่เพิ่งเริ่มต้น การนับจังหวะเพลงสามารถนับได้จากการเคาะแฉ (Hi-Hat) ของกลอง ลองนับดูว่าในเวลา 1 นาที มือกลองเขาเคาะแฉกี่ครั้ง จำนวนครั้งที่มือกลองเคาะแฉในช่วงเวลาหนึ่งนาทีจะออกมาเป็นค่าความเร็วของเพลงที่เรียกว่า Tampo มีหน่วยเป็น Beat Per Minute (BPM) ถ้าจะทำเพลง แกะเพลง ต้องรู้ค่านี้เป็นอันดับแรก
 
ตอนนั้นก็ด้วยความมุ่งมั่นล้วนๆเลยละ ว่า ฉันจะต้องใช้เจ้าโปรแกรมนี้ให้ได้ ก็เลยฝึกนับจังหวะตามที่ทั่นอาจารย์สอน พอนับได้แล้วก็ไปตั้งค่าความเร็วเพลงในโปรแกรม แล้วทั่นอาจารย์ก็สอนต่อ ว่า หลังจากได้ค่าจังหวะแล้วเนี่ย สิ่งต่อไปคือการใส่เสียงให้ลงตรงกับช่องแบ่งจังหวะ พยายามปรับเลื่อนให้เสียงเคาะแฉของมือกลองดังในขณะที่เส้นดัชนีเล่นเพลงวิ่งทับลงไปบนเส้นแบ่งจังหวะพอดี ถ้าทำได้จะสามารถใส่ลิ่มเสียงร้องลงไปได้ง่าย
 
ฉันก็ได้เริ่มต้นศึกษาดนตรีจากโปรแกรม Vocaloid นี่แหละ จากเดิมไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ว่าดนตรีมีจังหวะควบคุม ไม่รู้ว่าอะไรเป็นตัวควบคุมจังหวะ ทุกครั้งที่แกะเพลงทำเป็นเสียงร้องสำเร็จบน Vocaloid ก็จะสังเกตเห็นความรู้ใหม่ๆที่ซ่อนอยู่มากขึ้นเรื่อยๆ เช่น ในเพลงหนึ่งเนี่ย เรามักจะวางลิ่มเสียงลงบนบรรทัดเดิมๆเป็นลักษณะบันไดเสมอ ลิ่มเสียงอยู่บนกลุ่มของบรรทัดไหนก็จะอยู่บนกลุ่มของบรรทัดนั้นตลอด ไม่มีการใช้ทุกบรรทัดอย่างทั่วถึง ซึ่งนั่นคือ Key เพลง
 
จนในที่สุดวันหนึ่ง ขณะที่กำลังคุยกับทั่นอาจารย์แล้วก็เพื่อนๆใน IRC(โปรแกรมสื่อสารผ่านอินเตอร์เน็ตรุ่นเก่ามาก พัฒนามาจาก Telex นิดหน่อยเองมั๊ง) ก็คุยกันถึงเรื่องเปียโนหนึ่งตัวเนี่ย มีลิ่มกี่แท่ง(ลิ่มสีขาวดำที่ใช้กดให้เกิดเสียงนั่นแหละ) ฉันก็ตอบออกไปอย่างไม่รู้ตัวว่า 1 Octave มี 12 เสียง ลิ่มสีขาว 7 ลิ่ม และลิ่มสีดำ 5 ลิ่ม เปียโนตัวนั้นมีกี่ Octaves ก็เอา 12 คูณได้เท่าไรบวก 4 ถ้าเปียโนนั้นเริ่มด้วยโน๊ต A และจบที่โน๊ต C .........
 
อยู่ดีๆก็จำรูปแบบการวางตำแหน่งของลิ่มเปียโนได้โดยไม่รู้ตัว แต่ก่อนฉันเคยสงสัยว่าคนที่เล่นเปียโนเขารู้ได้ยังไงว่าลิ่มไหนคือโน๊ต โด เพราะตอนฉันเรียนมีวิธีเดียวที่จะรู้ได้คือ ติดสติ๊กเกอร์บอก แต่ตอนนี้ ไม่ต้องติดสติ๊กเกอร์ฉันก็รู้แล้วว่าโน๊ตอะไรอยู่ตรงไหน
 
จนถึงบัดนี้ ฉันรู้แล้วว่าบรรทัดห้าเส้นคืออะไร กุญแจซอล (G Clef) กุญแจฟา (F Clef) บอกอะไร ตัวแฟลตตัวชาฟท์หลังกุญแจบอกอะไร โน๊ตตัวดำตัวขาวหมายความว่ายังไง ลิ่มดำบนเปียโนมีเอาไว้ทำไม ฉันได้คำตอบทั้งหมด จะว่ามาจาก Vocaloid ก็ไม่ถูก เพราะมาจากทั่นอาจารย์ด้วย จากที่ฉันค้นคว้าเองด้วย แต่ก็เพราะนักร้องสาวไซเบอร์ที่ชื่อ Hatsune Miku นี่แหละ เป็นแรงบันดาลใจ
 
คนอื่นๆอาจมองว่าโปรแกรม Vocaloid เป็นตุ๊กตาพลาสติกรูปนักร้องสาวสวยหุ่นดีแต่งตัวน่ารัก หรือเซ็กซี่ชวนโฮก ก็ว่าไปในแต่ละมุมมองนะ แต่สำหรับฉันตอนนี้ โปรแกรม Vocaloid เป็นมากกว่านักร้องสาวสวยผมเขียวทวินเทลบนหน้าปกแล้วละ
______________________________________________________________________________
 
ที่ฉันชอบบ่นๆเรื่องทั่นอาจารย์ชอบแนะนำให้ไปหาแบบฝึกหัดเล่นเบสพื้นฐานมาฝึกน่ะ ไม่ใช่ฉันไม่อยากฝึกแล้วโดนบังคับนะ ฉันเต็มใจฝึกด้วยซ้ำไป แค่บ่นเพราะมันไม่มันส์ถึงอกถึงใจแค่นั้นเอง ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับมือใหม่ที่ชอบมองไกลถึงหนทางที่สดใสข้างหน้าเสมอ จะได้มีกำลังใจไง
 
ได้ข่าวว่า DEX จัดงาน DEX Anime Expo ที่ห้างสรรพสินค้า Terminal 21 ตรงแยกอโศกตังแต่วันนี้ (21 ตุลาคม 2011) ถึงวันที่ 25 ตุลาคม ฉันคงหาโอกาสไปเดินเล่นซักวันสองวันแหละ ตอนนี้ความคาดหมายในการไปงานการ์ตูนแต่ละครั้งมีเรื่องเดียวคือ อยากให้ยามาฮ่า Beat Spot เอาเครื่องดนตรีไปจัดบูธในงานด้วยจัง จะได้ไปขอเล่นเบสของยามาฮ่าหน่อย ซึ่งมันคงยากที่จะเป็นจริง แต่ก็หวังทุกครั้งที่ไปงานเลยนะ
 
では また会いましょう

edit @ 21 Oct 2011 12:16:41 by Tarurotte'

Comment

Comment:

Tweet

โอ้ สุดยอดไปเลยครับ ผมก็ชอบโวคัลลอยด์มากเหมือนกัน พยายามหัดทำดนตรีด้วย แต่แนวที่ผมชอบมันเป็นอิเล็กโทรแฮะ ไม่รู้ว่าจะไปหาเครื่องดนตรี(พวกvst)พวกนี้จากที่ไหนดี

#3 By เตวิรัน(kairyuramon) on 2011-12-03 12:56

จากการพบพานโดยบังเอิญของเลเยอร์ที่เห็นแค่ความน่ารัก
จนกำลังจะกลายเป็น Vocaloid Producer แล้วสินะครับ

จุดเริ่มตนและแรงบันดาลใจที่น่าชื่นชม confused smile

#2 By Moonlighteas on 2011-10-24 01:37

มิกุจังน่ารัก double wink

#1 By Onionku=A= on 2011-10-21 12:49